Ալվարդ Սեմիրջյան. «Մենք մշտապես հնագույն միֆերն ենք վերստեղծում՝ նորագույն ժամանակներին համահունչ հարցադրումներով, և անընդհատ կարծես թե շրջանառության մեջ են հնագույն միֆերը. դրանց կողքին նոր միֆեր չեն ստեղծվում, այլ հին միֆերը պարզապես վերաձևակերպման են ենթարկվում»:

Գիշերը սիրում եմ, որովհետև ես եմ ընտրում` ինչը տեսնել ու ինչը` ոչ:

Լիլիթ Կարապետյան. «Գրողը հետաքրքիր է ոչ միայն իր մտածողությամբ, այլև սեռով: Իգականությունից դեպի արականություն տանող ճանապարհը ազատականացման չի հանգեցնում: Ես, օրինակ, գրելով չեմ ազատագրվում, տպագրված տեքստը արդեն ազատ է: Վերջիվերջո ազատությունը ինքնագիտակցություն է, ինքնությունն ու սեռը առանց փոփոխման ընդունելու կարողություն»:

Իհարկե երաժիշտը կարող է գտնել Բախ, Բեթհովեն կամ Բրամս նվագելու ճանապարհը, բայց արդյո՞ք գտել է նա իր ձայնը: Սերգեյ Խաչատրյանի դեպքում պատասխանը միանշանակ մեծ այո է: Սա ամենադժվար դասն է, քանի որ այն չեն ուսուցանում: Տաղանդավոր ջութակահարների փայլուն խմբից երիտասարդ հային չի առանձնացնում միայն 1740թ.-ին Ջ. Գվարներիի ստեղծած «Իզայի» ջութակի հարուստ ձայնը, այլ այն, թե նա որքան յուրատիպ և հզոր է ստեղծում այն:

Նորայր Սարգսայն. «Ամեն ինչի վերջում պետք է ծխես մի գլանակ շատ թունդ սիգարետ, երկար մտածես, ու հեռանաս առանց երկար բարակ խոսելու»:

Հարցազրույց քանդակագործ Արթուր Գևորգյանի հետ, հարցազրույցը վարեց Անի Հայկազունը, արվեստաբան

Կիմ Կի Դուկ «Ատելության տեսակը, որի մասին խոսում եմ, յուրահատուկ մի բան չէ, որ ուղղված է կոնկրետ մեկի կամ մի բանի դեմ: Այն զգացմունք է, որը ձեռք եմ բերում՝ ապրելով ու տեսնելով այնպիսի բաներ, որոնք չեմ հասկանում: Ահա թե ինչու եմ ֆիլմեր նկարում: Ես տեսնում եմ մի բան, որ չեմ հասկանում և ֆիլմ եմ նկարում, որպեսզի հասկանամ դա»:

Հովիկ Սարդարյան. «Մի օր Կոնսերվատորիան... չգիտեմ: Ավելի շուտ, չգիտեմ, թե ինչպես կարելի է լավատես լինել, երբ խոսքը Երևանի պետական կոնսերվատորիայի մասին է»:

Հարցազրույց կոմպոզիտոր, դաշնակահար և երաժշտագետ Արթուր Ավանեսովի հետ, զրույցը վարեց Սոնա Հայկազունը:

Արսեն Բաբաջանյան. «Ժամանակի իմ հիմնական մտահոգությունն այն է, որ չի կարելի ընդմիջում տալ կողմնորոշվելու համար: Խոսքը չի գնում անվերջության մասին: Ոչ, ուղղակի ասում եմ, որ հնարավորություն տրվի մի պահ կողմնորոշվելու, հասկանալու, թե ինչ ենք անում, իսկ դրանից հետո «միապաղաղ» թող ընթանա կյանքը, անկասելի և իհարկե մոտենա իր մայրամուտին: Սիրով մոտենա»:

Վահագն Վարդումյան. «Եթե մարդու մեջ գլոբալ առումով ինչ-որ բան փոխելու կախարդական փայտիկը իմ ձեռքին լիներ, ես կսկսեի ներքին վախերի ազատագրումից: Իրականում աշխարհում վախենալու բան չկա, քանի որ հնարավոր վտանգ կա ամեն ինչում, ստացվում է՝ պիտի ամեն ինչից վախենալ, իսկ ես առաջարկում եմ ոչնչից չվախենալ»:

Հարցազրույց իսպանացի վալտորնիստ Էնրիկ Կամարասայի հետ, զրուցեց երաժշտագետ Սոնա Անդրեասյանը: