Գրականություն

Հիշելով կարդացողին

Արամ Պաչյան, էսսե

Բոլոր ժամանակների խոշորագույն գրավաճառ. «Ես պատկանում եմ «Shakespeare and Company»-ին»

Ամերիկացի արձակագիր, էսսեիստ Բիլլ Հիլլմանի հարցազրույցը Ջորջ Վիտմանի (1913-2011թթ.) հետ

Գրադարաններում ապրող մարդկանց մասին

Ես վախենում եմ գրադարանի մշտաբնակներից ու շատ ժամանակ այնտեղ չեմ այցելում հենց նրանց պատճառով: Առաջ ինձ թվում էր, թե գրադարանաբնակները թշվառ են, կյանքի վերջին փուլում, միայնակ, անտուն, անցյալում որոշակի ունակություններից զուրկ ինչ-որ ծերունիներ, բայց երկարատև ուսումնասիրություններից ու դիտարկումներից հետո վստահաբար կարող եմ ասել, որ նրանք իմ տեսած ամենակամային, ամենաանիմաստ, ներքին անձնականության հետ երկխոսող, կեցության ծուծք քամած մարդիկ են:

Արամ Պաչյան․ Օրագրի մասին

Արամ Պաչյան, էսսե

Օրագրերս վառելով` ես անխնա վերացնում եմ իմ բալենու այգի տանող բոլոր ճանապարհները: Ուզում եմ նրա տեղը գաղտնի մնա:

Վիրջինիա Վուլֆի վերջին նամակը ամուսնուն

1941 թվականի մարտի մի երեկո անգլիացի գրող, գրաքննադատ Վիրջինիա Վուլֆը վերադարձավ տուն ամբողջությամբ թրջված, ինչը հետագայում գնահատվեց որպես ինքնասպանության փորձ: Ցավոք, մի քանի օր հետո՝ մարտի 28-ին, նա նորից փորձեց և այս անգամ հոգեկան հիվանդության պատճառով կյանքից փախչելու նրա փորձը հաջողությամբ պսակվեց. նրա մարմինը ավելի ուշ գտան Օուս գետում՝ վերարկուի գրպանները ծանր քարերով լցված: Այս սրտակեղեք նամակը նրա ամուսինը՝ Լեոնարդը, գտել է նրա մահվան օրը:

Արամ Պաչյան․ Սիգարի մասին

Ամենամեծ ստորացումը, որ հասցվում է սիգարին` նրա կյանքը ճղճիմ ակնթարթների ու մանր գործառույթների մեջ վատնելն է: Ի՜նչ մեծ է տարբերությունը, երբ այն ծխում են Հավանայի փողոցներում թափառող պոռնիկները, աշխատանքից փրփրակալած ձկնորսները, ստացված ու չստացված հեղափոխականները, քաֆթառ պապիկները, ճղճղված շորերով աղքատ լակոտները, արկածախնդիրներն ու երազկոտները: