և ես հանկարծ հիշեցի.
նավը վաղուց սպասում է ինձ, վերջին նավը և ինքնաթիռը
վերջին, ամբողջովին բեռնված դեղին տերևներով,
անձրևներով, որ քիչ-քիչ փոխվելու են ձյան և ապա
արցունքների, իսկ հետո
կլսվի քո լացի ձայնը, որն անվերջ կհետապնդի ինձ,
կչանգռի ու կարյունոտի սիրտս...
Կադիսից մինչև Ջիբլարթար
Լիմոններով է պատած իմ ուղին,
Ծանոթ է հովտին
Հառաչանքը իմ:
Օ, աղջիկ, աղջիկ,
Ինչ լի է Մալագան նավերով փոքրիկ:
Հենվել եմ քամուն
Հասարակածային ձեռնափայտովս
Կանգնել եմ
Երկնքի պարանին
Սովորիր թաքնվելու արվեստը սովորիր ավելին քան ես
Սովորիր-փոխել քառորդը մարմնիդ
փոխել անձնագիրդ
փոխել դեմքդ
Սովորիր-փոքրիկ մատնություն անել (ամենօրյա կեղտոտ փրկություն)
Բացեցի աչքերս: Աղջիկը չկար: Ես տեսա նրան: Ամբողջ մարմնով սարսռացի: Նա կատարյալ էր:
Ու խոնարհվեցի շատ դանդաղ, խորը ու կոր:
արցունքները թափվում են ողնաշարիս
ու մեխի պես խրվում երակներիս մեջ,
ինքնասպանությունը ճմրթված ձեռագրով
փաթաթում է ինձ սպիտակ սավանի մեջ
ու կախում ամենաժանգոտ պարանից,
իմ մեջ չորացնում են մարդուն…
սպիտակ վերնաշապիկով,
դու բակի ավազակույտերի մեջ թռչկոտող աղջնակն էիր
ու գիժը, որին զսպաշապիկը այնքան լավ սազեց
Կայքը գործում է ՀՀ կրթության, գիտության, մշակույթի և սպորտի նախարարության աջակցությամբ։
