Հովհաննես Գրիգորյանի անդառնալի կորուստը ցնցեց շատերիս: Նա աներևակայելի լավատես էր ինչպես կյանքի, այնպես էլ մեր երկրի, մեր կառավարության հանդեպ, թեև ժողովրդի ցավը հազար տեղից հոշոտում էր նրա սիրտը, բայց նա` մեր ժամանակների ամենաարժեքավոր պոետը, կարողանում էր փակել հուսահատության դռները, ու բացել մի նոր, լայն ուրվագիծ` բացառիկ հումորի ու տխրության ներդաշնակության զուգամիտությամբ, որով կարողանում էր նկարագրել երկրի իրական դրությունը ու դա անում էր վարպետորեն` առանց շինծու այլևայլումների: