Հայգ, առակ

Ատղիկ Հակոբյան, էսսե

Հետո մենք երկուսով լացում էինք. դու` չգիտեմ ինչու, ես` որովհետև քեզ առաջին անգամ էի լաց լինելիս տեսնում:

Ժամանակի հետ ես իմացա՝ հորինողները երեխաներն են, որ վախենում են սենյակից դուրս գալ, խուսափում են հայացքներից, բառերից, շոյանքներից…

Հայգ, առակ

Անի Հակոբյան, «Ժաննա Հեբյուտերն», Մոդիլյանիի «Ժաննա Հեբյուտերն» վերնագրված կտավներից մեկի մասին

Սահմանը մի բան է, որը հորինել են մարդիկ, որից էն կողմ «չի կարելին» է, սահմանը հորինել են մարդիկ, սահմանը հորինել են մարդիկ... սահմանը հորինել են, հո-րի-նել: Մարդն անսահմանություն է, մարդը եզր չունի, մարդը անվերջ է...

Աստղիկ Հակոբյան, էսսե

Սպիտակ սավանի վրա, սպիտակ սենյակում մենք կխոսենք խաղաղության մասին, իսկ մի քանի պատ այն կողմ ամեն ինչ կհոսի նույն դանդաղությամբ... Դու կզգաս մարմինս` ամեն շարժումով, ու ես կասեմ քեզ` Ջոն, իմ չկարդացած գիրք, չմեռնես…

Անտոնիոնին ոչինչ չի պարտադրում, նա համբերատար ու լուռ բացում է հոգին մեր առաջ առանց ամաչելու և առանց ավելորդ ձևերի ու ձևականությունների:

«The Bedroom Philosopher»-ը («Ննջարանի փիլիսոփա») ավստրալիացի երգիծաբան, դերասան և երգահան Ջասթին Հեզլվուդի կեղծանունն է, ստորև ներկայացվող տեքստն էլ` երգի խոսքեր: Երգը ներկայացվել է 2005–ին և ներառվել ավստրալիական հիթերի ցանկում: Ու կարևոր չէ, թե որքանով է այդ տեքստը համապատասխանում իրականությանը. երգիծաբանի սուր աչքից չի վրիպում ոչ մի մանրուք…

Նավզիկես. գանգուր մազերով, թռվռան, կրակոտ, կրակոտ: Մորը նման չէ բոլորովին: Հոր պես է, դեռ մինչև վերջ չհորինված հոր պես:

Երանի մեքենա լինեի, անցնեի, ետ չնայեի: Սիրուն կինը կտրեր մազերս, ու ես հրճվեի ու տունդարձի ճանապարհին ողբայի, որ գեշ եմ: Տուն մտնեի, մազերս նորից կտրեի, նոր առած կոշիկներիս ցավից ճչալով`անբռնազբոս գոռայի փողոցում, ու արնոտված բամբակները հանելով` ես ինձնից դուրս նետեի սեռը, սեռերն ու կանացիությունը…